Wet op de orgaandonatie

19 september 2016

Door: Fleur Kortekaas

Er is veel te doen over de voorgenomen wijziging in de Wet op de Orgaandonatie, maar bekijken we het wel van alle kanten?

Wie zijn organen doneert, sterft op de operatietafel aan de gevolgen van de uitname. Wat betekent dat voor de donor?

Veel aandacht gaat uit naar de medisch-technische aspecten en de emotionele behoeften van de ontvanger. Waar we weinig over horen is de immateriële kant, het gebied van de ziel,  het niet direct waarneembare. Wanneer we uitgaan van een holistisch mensbeeld zou orgaandonatie wel eens diep kunnen ingrijpen.

Voor- en tegenstanders van de voorgenomen wetswijziging verdedigen hun standpunt te vuur en te zwaard. Velen echter zijn onwetend of hebben intuïtief een gevoel dat het niet klopt. Het is goed om te beseffen dat een potentiële ontvanger niet sterft omdat jij geen donor bent, maar sterft omdat hij of zij een ziek orgaan heeft. Iemand die bereid is zijn organen af te staan, zou goed op de hoogte moeten zijn van het proces van sterven en zijn eigen visie daarop.

In ‘Een andere kijk op orgaandonatie ~ Verkenningen van het stervensproces’, zie deze recensie, onderzoekt Ineke Koedam al deze aspecten door in gesprek te gaan met vertegenwoordigers uit diverse beroepsgroepen en uiteenlopende spirituele tradities die allen iets over de immateriële kant van het mens-zijn en sterven kunnen vertellen.

Ook het tijdschrift Spiegelbeeld publiceerde in mei 2013 een special met de titel ‘De vergeten kant van orgaandonatie’.

Voor wie zich diepgaand wil bezinnen op het thema orgaandonatie en een bewuste keuze wil maken om zich te laten registreren als orgaandonor vrij van maatschappelijk en/of morele druk zijn beide publicaties een aanrader om te lezen.